Ton instytucjonalny po 2000 roku
Prezydentura zyskuje publiczny rytm oparty na argumencie, klarowności i dostępności.

Polityczne dziedzictwo Stjepana Mesicia jest widoczne przede wszystkim w sposobie, w jaki wykorzystywał prezydenturę do budowania spokoju instytucjonalnego, pozycjonowania międzynarodowego i wyrazistego głosu publicznego.
Mandat czytany jest tu w trzech liniach: wewnętrzny ton instytucji, dyplomacja na zewnątrz i trwała obecność publiczna po zakończeniu urzędu.
Prezydentura zyskuje publiczny rytm oparty na argumencie, klarowności i dostępności.
Jego mandat zbiega się z silniejszą widocznością międzynarodową i ciągłą dyplomacją.
Po prezydenturze pozostaje obecny poprzez wywiady, komentarze i wystąpienia publiczne.
Zebrane tu ślady wizualne i tekstowe dają syntetyczne wejście w okres, w którym państwo chorwackie pozycjonowało się wobec regionu, Europy i świata.

Od spotkań dyplomatycznych po sceny ceremonialne materiał wizualny działa tu jako archiwum polityczne, a nie dekoracja.
Prezydentura nie jest tu przedstawiona jako ceremonia, lecz jako okres, w którym Chorwacja pozycjonowała się wobec Europy, NATO i własnej dojrzałości konstytucyjnej.
Rama redakcyjna

Jego mandat zbiega się z silniejszą widocznością międzynarodową i ciągłą dyplomacją.
Po prezydenturze pozostaje obecny poprzez wywiady, komentarze i wystąpienia publiczne.

Zebrane tu ślady wizualne i tekstowe dają syntetyczne wejście w okres, w którym państwo chorwackie pozycjonowało się wobec regionu, Europy i świata.